Antes de seguir imos votar unha ollada cara atrás, parécevos?

Miña Santiña,
miña santasa,
miña cariña
de calabasa:
hei de emprestarvos
os meus pendentes,
hei de emprestarvos
o meu collar;
hei de emprestarcho,
cara bonita,
si me deprendes
a puntear.

   -Costureiriña
comprimenteira,
sacha no campo,
malla na eira,
lava no río,
vai apañar
toxiños secos
antre o pinar.
Así a meniña
traballadora
os punteados
deprende ora.

-Miña Santiña,
mal me quixere
quen me aconsella
que tal fixere.
Mans de señora,
mans de fidalgueiras
teñen todiñas
as costureiras;
bocas de reina,
corpo de dama,
cómprelle a seda,
foxen da lama.

-¡Ai, rapaciña!
ti te-lo teo:
¡seda as que dormen
antre o centeo!
¡Fuxir da lama
quen naceú nela!
Dios cho perdone,
probe Manuela.
Lama con honra
non mancha nada,
nin seda limpa
honra emporcada.

-Santa Santasa,
non sos comprida,
decindo cousas
que fan ferida.
Faláime sólo
das muiñeiras,
daquelas voltas
revirandeiras
daqueles puntos
que fan agora
de afora adentro,
de adentro afora.

-Costureiriña
de carballal,
colle unha agulla,
colle dun dedal;
cose os buratos
dese teu cós,
que andar rachada
non manda Dios.
Cose, meniña,
tantos furados
i ora non penses
nos punteados.

-Miña Santasa,
miña Santiña,
nin teño agulla,
nin teño liña,
nin dedal teño,
que aló na feira
roubóumo un majo
da faltriqueira,
decindo: “As perdas
dos descoidados
fan o lotiño
dos apañados.”

-¡Costureiriña
que a majos trata!
Alma de cobre,
collar de prata.
Mocidá rindo,
vellez chorando…
Anda, meniña,
coida do gando.
Coida das herbas
do teu herbal:
terás agulla,
terás dedal.

-Deixade as herbas,
que o que eu quería
era ir cal todas
á romería.
¡I alí con aire
dar cada volta!
Os ollso baixos,
a perna solta.
Pes lixeiriños,
corpo direito.
¡Pero, Santiña…,
non lle dou xeito!
Non vos metades
pedricadora;
bailadora;
bailadoriña
facéme agora.
Vós dende arriba
andá correndo;
facede os puntos,
i eu adeprendo.
Andá, que peno
polos penares…
Mirái que o pido
chorando a mares.

-¡Ai da meniña!
¡Ai da que chora,
ai, porque quere
ser bailadora!
Que cando durma
no camposanto,
os enemigos
faranlle espanto,
bailando enriba
das herbas mudas,
ó son da negra
gaita de Xudas.
I aquel corpiño
que noutros días
tanto truara
nas romerías,
ó son dos ventos
máis desatados
rolará logo
cos condeandos.
Costureiriña,
n’hei de ser , n’hei,
quen che deprenda
tan mala lei.

-¡Ai, qué Santasa!
¡Ai, qué Santona!
Ollos de meiga,
cara de mona,
pór n’hei de pórche
os meus pendentes,
pór n’hei de pórche
o meu collar,
xa que non queres,
xa que non sabes
adeprenderme
a puntear.